Sigurðarkviða in Meiri
1. Eldr nam at æsask en jörð at skjalfa
ok hár logi við himni gnæfa;
fár treystisk þar fylkis rekka
eld at ríða né yfir stíga.
2. Sigurðr Grana sverði keyrði;
eldr sloknaði fyrir öðlingi,
logi allr lægðisk fyrir lofgjörnum,
bliku reiði er Reginn átti
— — —
Brynhildr kvað:
3. “Sigurðr vá at ormi, en þat síðan mun
engum fyrnask, meðan öld lifir;
en hlýri þinn hvárki þorði
eld at ríða né yfir stíga.”
— — —
4. Út gekk Sigurðr andspjalli frá,
hollvinr lofða, ok hnipnaði,
svá at ganga nam gunnarfúsum
sundr of síður serkr járnofinn.
— — —
Högni kvað:
5. “[hvat hefir Sigurðr til] saka unnit,
er þú fræknan vill fjörvi næma?”
Gunnar kvað:
6. “Mér hefir Sigurðr selda eiða,
eiða selda, alla logna;
þá vélti hann mik, er hann vera skyldi
allra eiða einn fulltrúi.”
Högni kvað:
7. “Þik hefir Brynhildr böl at gerva
heiftar hvattan harm at vinna;
fyrman hon Guðrúnu góðra ráða,
en síðan þér sín at njóta.”
8. Sumir ulf sviðu, sumir orm sniðu,
sumir Gotþormi af gera deildu;
áðr þeir mætti meins of lystir
á horskum hal hendr of leggja.
9. Soltinn varð Sigurðr sunnan Rínar;
hrafn af meiði hátt kallaði:
“Ykkr mun Atli eggjar rjóða,
munu vígskáum of viða eiðar.”
10. Úti stóð Guðrún Gjúka dóttir,
ok hon þat orða alls fyrst of kvað:
“Hvar er nú Sigurðr, seggja dróttinn,
er frændr mínir fyrri ríða?”
11. Einn því Högni andsvör veitti:
“Sundr höfum Sigurð sverði höggvinn;
gnapir æ grár jór yfir gram dauðum.”
12. Þá kvað þat Brynhildr Buðla dóttir:
“Vel skuluð njóta vápna ok landa;
einn mundi Sigurðr öllu ráða,
ef hann lengr litlu lífi heldi.
13. Væri-a þat sæmt, at hann svá réði
Gjúka arfi ok Gota mengi,
er hann fimm sonu at folkræði,
gunnarfúsa, getna hafði.”
14. Hló þá Brynhildr
– bær allr dunði –
einu sinni af öllum hug:
“Lengi skuluð njóta landa ok þegna,
er þér fræknan gram falla létuð.”
15. Þá kvað þat Guðrún Gjúka dóttir:
“Mjök mælir þú miklar firnar;
gramir hafi Gunnar, götvað Sigurðar;
heiftgjarns hugar hefnt skal verða.”
16. Fram var kvelda, fjölð var drukkit,
þá var hvívetna vilmál talið,
sofnuðu allir, er i sæing kómu,
einn vakði Gunnarr öllum lengr.
17. Fót nam-at hræra, fjölð nam-at spjalla,
hitt herglötuðr hyggja téði,
hvat þeir í bölvi báðir sögðu
hrafn ey ok örn, er þeir heim riðu.
18. Vaknaði Brynhildr Buðla dóttir,
dís skjöldunga, fyr dag litlu:
“Hvetið mik eða letið mik
– harmr er unninn –
sorg at segja eða svá láta.”
19. Þögðu allir við því orði,
fár kunni þeim fljóða látum,
er hon grátandi gerðisk at segja
þat er hlæjandi hölða beiddi:
20. “Hugða ek mér, Gunnarr, grimmt í svefni,
svalt allt í sal, ætta sæing kalda;
enn þú, gramr, riðir glaums andvani,
fjötri fatlaðr, í fjánda lið;
svá mun öll yður ætt Niflunga
afli gengin, eruð eiðrofa.
21. Mant-at-tu, Gunnarr, til görva þat,
er þit blóði í spor báðir rennduð;
nú hefir þú hánum þat allt
illu launat, er hann fremstan þik finna vildi.
22. Þá reyndi þat, er riðit hafði
móðigr á vit mín at biðja,
hvé herglötuðr hafði fyrri
eiðum haldit við inn unga gram.
23. Benvönd of lét, brugðinn gulli,
margdýrr konungr á meðal okkar;
eldi váru eggjar útan görvar,
en eitrdropum innan fáðar.”
Frá dauða Sigurðar
Hér er sagt í þessi kviðu frá dauða Sigurðar, ok víkr hér svá til sem þeir dræpi hann úti, en sumir segja svá, at þeir dræpi hann inni í rekkju sinni sofanda. En þýðverskir menn segja svá, at þeir dræpi hann úti í skógi, ok svá segir í Guðrúnarkviðu inni fornu, at Sigurðr ok Gjúkasynir hefði til þings riðit, þá er hann var drepinn. En þat segja allir einnig, at þeir sviku hann í tryggð ok vógu at hánum liggjanda ok óbúnum.