Oddrúnarkviða
Heiðrekr hét konungr. Dóttir hans hét Borgný. Vilmundr hét sá, er var friðill hennar. Hon mátti eigi fæða börn, áðr til kom Oddrún Atlasystir. Hon hafði verit unnusta Gunnars Gjúkasonar. Um þessa sögu er hér kveðit:
1. Heyrða ek segja í sögum fornum,
hvé mær of kom til Mornalands;
engi mátti fyr jörð ofan
Heiðreks dóttur hjalpir vinna.
2. Þat frá Oddrún Atla systir,
at sú mær hafði miklar sóttir;
brá hon af stalli stjórnbitluðum
ok á svartan söðul of lagði.
3. Lét hon mar fara moldveg sléttan,
unz at hári kom höll standandi;
svipti hon söðli af svöngum jó,
ok hon inn of gekk endlangan sal,
ok hon þat orða alls fyrst of kvað:
4. “Hvat er frægst hér á foldu,
eða hvat er hlézt Húnalands?”
Ambótt kvað:
“Hér liggr Borgný of borin verkjum,
vina þín, Oddrún, vittu, ef þú hjalpir.”
Oddrún kvað:
5. “Hverr hefir vísir vamms of leitat?
Hví eru Borgnýjar bráðar sóttir?”
Ambótt kvað:
6. “Vilmundr heitir vinr haukstalda,
hann varði mey varmri blæju
fimm vetr alla, svá hon sinn föður leyndi.”
7. Þær hykk mæltu þvígit fleira,
gekk mild fyr kné meyju at sitja;
ríkt gól Oddrún, rammt gól Oddrún,
bitra galdra at Borgnýju.
8. Knátti mær ok mögr moldveg sporna,
börn þau in blíðu við bana Högna;
þat nam at mæla mær fjörsjúka,
svá at hon ekki kvað orð it fyrra:
9. “Svá hjalpi þér hollar véttir,
Frigg ok Freyja ok fleiri goð,
sem þú feldir mér fár af höndum.”
Oddrún kvað:
10. “Hnék-at ek af því til hjalpar þér,
at þú værir þess verð aldregi;
hét ek ok efndak, er ek hinig mælta,
at ek hvívetna hjalpa skyldak,
þá er öðlingar arfi skiptu.”
Borgný kvað:
11. Ær ertu, Oddrún, ok örvita,
er þú mér af fári flest orð of kvatt,
en ek fylgðak þér á fjörgynju,
sem vit bræðrum tveim of bornar værim.”
Oddrún kvað:
12. “Man ek, hvat þú mæltir enn um aftan,
þá er ek Gunnari gerðak drekku;
slíks dæmi kvað-at-tu síðan mundu
meyja verða nema mér einni.”
13. Þá nam at setjask sorgmóð kona
at telja böl af trega stórum:
14. “Var ek upp alin í jöfra sal,
– flestr fagnaði – at fira ráði;
unða ek aldri ok eign föður
fimm vetr eina, svá at minn faðir lifði.
15. Þat nam at mæla mál ið efsta
sjá móðr konungr, áðr hann sylti:
mik bað hann gæða gulli rauðu
ok suðr gefa syni Grímhildar.
Oddrún kvað:
16. En hann Brynhildi bað hjalm geta,
hana kvað hann óskmey verða skyldu;
kvað-a hann ina æðri alna mundu
mey í heimi, nema mjötuðr spillti.
17. Brynhildr í búri borða rakði,
hafði hon lýði ok lönd um sik;
jörð dúsaði ok upphiminn,
þá er bani Fáfnis borg of þátti.
18. Þá var víg vegit völsku sverði
ok borg brotin, sú er Brynhildr átti;
var-a langt af því heldr válítit,
unz þær vélar vissi allar.
19. Þess lét hon harðar hefndir verða,
svá at vér öll höfum ærnar raunir;
þat mun á hölða hvert land fara,
er hon lét sveltask at Sigurði.
20. En ek Gunnari gatk at unna,
bauga deili, sem Brynhildr skyldi.
Oddrún kvað:
21. Buðu þeir árla bauga rauða
ok bræðrum mínum bætr ósmáar;
bað hann enn við mér bú fimmtían,
hliðfarm Grana, ef hann hafa vildi.
22. En Atli kvaðsk eigi vilja
mund aldrigi at megi Gjúka;
þeygi vit máttum við munum vinna,
nema ek helt höfði við hringbrota.
23. Mæltu margir mínir niðjar,
kváðusk okkr hafa orðit bæði;
en mik Atli kvað eigi mundu
lýti ráða né löst gera.
24. En slíks skyli synja aldri
maðr fyr annan, þar er munúð deilir.
25. Sendi Atli áru sína
um myrkvan við mín at freista;
ok þeir kómu þar, er þeir koma né skyldu-t,
þá er breiddum vit blæju eina.
Oddrún kvað:
26. Buðum vit þegnum bauga rauða,
at þeir eigi til Atla segði,
en þeir hvatliga heim skunduðu
ok óliga Atla sögðu.
27. En þeir Guðrúnu görla leyndu því,
at hon heldr vita halfu skyldi.
28. Hlymr var at heyra hófgullinna,
þá er í garð riðu Gjúka arfar;
þeir ór Högna hjarta skáru,
en i ormgarð annan lögðu.
29. Var ek enn farin einu sinni
til Geirmundar gerva drykkju;
nam horskr konungr hörpu sveigja,
því at hann hugði mik til hjalpar sér
kynríkr konungr, of koma mundu.
30. Nam ek at heyra ór Hléseyju,
hvé þar af stríðum strengir gullu;
bað ek ambáttir búnar verða,
vilda ek fylkis fjörvi bjarga.
Oddrún kvað:
31. Létum fljóta far sund yfir,
unz ek alla sák Atla garða.
32. Þá kom in arma út skævandi
móðir Atla, – hon skyli morna -,
ok Gunnari gróf til hjarta,
svá at ek máttig-a-k mærum bjarga.
33. Oft undrumk þat, hví ek eftir mák,
linnvengis Bil, lífi halda;
er ek ógnhvötum unna þóttumk
sverða deili, sem sjalfri mér.
34. Sattu ok hlýddir, meðan ek sagðak þér
mörg ill of sköp mín ok þeira;
maðr hverr lifir at munum sínum;
nú er of genginn grátr Oddrúnar.”