Alvíssmál
Codex Regius manuscript
Alvíss kvað:
1. “Bekki breiða, nú skal brúðr með mér
heim í sinni snúask;
hratat um mægi mun hverjum þykkja,
heima skal-at hvíld nema.”
Þórr kvað:
2. “Hvat er þat fira?
Hví ertu svá fölr um nasar?
Vartu í nótt með ná?
Þursa líki þykki mér á þér vera;
ert-at-tu til brúðar borinn.”
Alvíss kvað:
3. “Alvíss ek heiti, bý ek fyr jörð neðan,
á ek undir steini stað;
vagna vers ek em á vit kominn;
bregði engi föstu heiti fira.”
Þórr kvað:
4. “Ek mun bregða því at ek brúðar á
flest of ráð sem faðir;
vark-a ek heima, þá er þér heitit var,
at sá einn, er gjöf er, með goðum.”
Alvíss kvað:
5. “Hvat er þat rekka, er í ráðum telsk
fljóðs ins fagrglóa?
Fjarrafleina þik munu fáir kunna;
hverr hefr þik baugum borit?”
Þórr kvað:
6. “Vingþórr ek heiti, ek hef víða ratat,
sonr em ek Síðgrana;
at ósátt minni skal-at-tu þat it unga man hafa
ok þat gjaforð geta.”
Alvíss kvað:
7. “Sáttir þínar er ek vil snemma hafa
ok þat gjaforð geta;
eiga vilja heldr en án vera
þat it mjallhvíta man.”
Þórr kvað:
8. “Meyjar ástum mun-a þér verða,
vísi gestr, of varit, ef þú ór heimi kannt
hverjum at segja allt þat, er ek vil vita.”
9. “Segðu mér þat, Alvíss, – öll of rök fira
vörumk, dvergr, at vitir -:
hvé sú jörð heitir, er liggr fyr alda sonum
heimi hverjum í?”
Alvíss kvað:
10. “Jörð heitir með mönnum, en með ásum fold,
kalla vega vanir, ígræn jötnar,
alfar gróandi, kalla aur uppregin.”
Þórr kvað:
- “Segðu mér þat, Alvíss, – öll of rök fira
vörumk, dvergr, at vitir -:
hvé sá himinn heitir, erakendi,
heimi hverjum í?”
Alvíss kvað:
- “Himinn heitir með mönnum, en hlýrnir með goðum,
kalla vindófni vanir, uppheim jötnar,
alfar fagraræfr, dvergar drjúpansal.”
Þórr kvað:
- “Segðu mér þat, Avlíss, – öll of rök fira
vörumk, dvergr, at vitir -:
hversu máni heitir, sá er menn séa,
heimi hverjum í?”
Alvíss kvað:
- “Máni heitir með mönnum, en mylinn með goðum,
kalla hverfanda hvél helju í, skyndi jötnar,
en skin dvergar, kalla alfar ártala.”
Þórr kvað:
- “Segðu mér þat, Alvíss, – öll of rök fira
vörumk, dvergr, at vitir -:
hvé sú sól heitir, er séa alda synir,
heimi hverjum í?”
Alvíss kvað:
16. “Sól heitir með mönnum, en sunna með goðum,
kalla dvergar Dvalins leika, eygló jötnar,
alfar fagrahvél, alskír ása synir.”
Þórr kvað:
17. “Segðu mér þat, Alvíss, – öll of rök fira
vörumk, dvergr, at vitir -:
hvé þau ský heita, er skúrum blandask,
heimi hverjum í?
Alvíss kvað:
18. “Ský heita með mönnum, en skúrván með goðum,
kalla vindflot vanir, úrván jötnar,
alfar veðrmegin, kalla í helju hjalm huliðs.”
Þórr kvað:
19. “Segðu mér þat, Alvíss, – öll of rök fira
vörumk, dvergr, at vitir -:
hvé sá vindr heitir, er víðast ferr,
heimi hverjum í?”
Alvíss kvað:
20. “Vindr heitir með mönnum, en váfuðr með goðum,
kalla gneggjuð ginnregin, æpi jötnar,
alfar dynfara, kalla í helju hviðuð.”
Þórr kvað:
21. “Segðu mér þat, Alvíss, – öll of rök fira
vörumk, dvergr, at vitir -:
hvé þat logn heitir, er liggja skal,
heimi hverjum í?”
Alvíss kvað:
22. “Logn heitir með mönnum, en lægi með goðum,
kalla vindlot vanir, ofhlý jötnar,
alfar dagsefa, kalla dvergar dags veru.”
Þórr kvað:
23. “Segðu mér þat, Alvíss, – öll of rök fira
vörumk, dvergr, at vitir -:
hvé sá marr heitir, er menn róa,
heimi hverjum í?”
Alvíss kvað:
24. “Sær heitir með mönnum, en sílægja með goðum,
kalla vág vanir, álheim jötnar,
alfar lagastaf, kalla dvergar djúpan mar.”
Þórr kvað:
25. “Segðu mér þat, Alvíss, – öll of rök fira
vörumk, dvergr, at vitir -:
hvé sá eldr heitir, er brennr fyr alda sonum,
heimi hverjum í?”
Alvíss kvað:
26. “Eldr heitir með mönnum, en með ásum funi,
kalla vág vanir, frekan jötnar,
en forbrenni dvergar, kalla í helju hröðuð.”
Þórr kvað:
27. “Segðu mér þat, Alvíss, – öll of rök fira
vörumk, dvergr, at vitir -:
hvé viðr heitir, er vex fyr alda sonum,
heimi hverjum í?”
Alvíss kvað:
28. “Viðr heitir með mönnum, en vallarfax með goðum,
kalla hlíðþang halir, eldi jötnar
alfar fagrlima, kalla vönd vanir.”
Þórr kvað:
29. “Segðu mér þat, Alvíss, – öll of rök fira
vörumk, dvergr,at vitir, hvé sú nótt heitir,
in Nörvi kennda, heimi hverjum í?”
Alvíss kvað:
30. “Nótt heitir með mönnum, en njól með goðum,
kalla grímu ginnregin, óljós jötnar,
alfar svefngaman, kalla dvergar draumnjörun.”
Þórr kvað:
31. “Segðu mér þat, Alvíss, – öll of rök fira
vörumk, dvergr, at vitir -:
hvé þat sáð heitir, er sá alda synir,
heimi hverjum í?”
Alvíss kvað:
32. “Bygg heitir með mönnum, en barr með goðum,
kalla vöxt vanir, æti jötnar,
alfar lagastaf, kalla í helju hnipin.”
Þórr kvað:
33. “Segðu mér þat, Alvíss, – öll of rök fira
vörumk, dvergr, at vitir -:
hvé þat öl heitir, er drekka alda synir,
heimi hverjum í?”
Alvíss kvað:
34. “Öl heitir með mönnum, en með ásum bjórr,
kalla veig vanir, hreinalög jötnar,
en í helju mjöð, kalla sumbl Suttungs synir.”
Þórr kvað:
35. “Í einu brjósti ek sák aldrigi
fleiri forna stafi;
miklum tálum kveð ek tældan þik:
Uppi ertu, dvergr, of dagaðr, nú skínn sól í sali.”