Hárbarðsljóð
Source: Codex Regius manuscript
In Scene – Thor and Harbardr
Þórr fór ór Austrvegi ok kom at sundi einu. Öðrum megin sundsins var ferjukarlinn með skipit. Þórr kallaði:
1. “Hverr er sá sveinn sveina, er stendr fyr sundit handan?”
Ferjukarlinn kvað:
2. “Hverr er sá karl karla, er kallar of váginn?”
Þórr kvað:
3. “Fer þú mik um sundit, fæði ek þik á morgun;
meis hef ek á baki, verðr-a matr in betri;
át ek í hvíld, áðr ek heiman fór,
síldr ok hafra;
saðr em ek enn þess.”
Ferjukarlinn kvað:
4. “Árligum verkum hrósar þú, verðinum;
veizt-at-tu fyrir görla, döpr eru þín heimkynni,
dauð, hygg ek, at þín móðir sé.”
Þórr kvað:
5. “Þat segir þú nú, er hverjum þykkir
mest at vita, at mín móðir dauð sé.”
Ferjukarlinn kvað:
6. “Þeygi er sem þú þrjú bú góð eigir;
berbeinn þú stendr ok hefr brautinga gervi,
þatki, at þú hafir brækr þínar.”
Þórr kvað:
7. “Stýrðu hingat eikjunni, ek mun þér stöðna kenna, –
eða hverr á skipit, er þú heldr við landit?”
Ferjukarlinn kvað:
8. “Hildolfr sá heitir, er mik halda bað,
rekkr inn ráðsvinni, er býr í Ráðseyjarsundi;
bað-at hann hlennimenn flytja eða hrossaþjófa,
góða eina ok þá, er ek görva kunna;
segðu til nafns þíns, ef þú vill um sundit fara!”
Þórr kvað:
9. “Segja mun ek til nafns míns,
þótt ek sekr séak, ok til alls eðlis:
Ek em Óðins sonr, Meila bróðir,
en Magna faðir, þrúðvaldr goða,
við Þór knáttu hér dæma!
Hins vil ek nú spyrja, hvat þú heitir.”
Ferjukarlinn kvað:
10. “Hárbarðr ek heiti, hylk um nafn sjaldan.”
Þórr kvað:
11. “Hvat skaltu of nafn hylja, nema þú sakar eigir?”
Hárbarðr kvað:
12. “En þótt ek sakar eiga, þá mun ek forða fjörvi mínu
fyr slíkum sem þú ert, nema ek feigr sé.”
Þórr kvað:
13. “Harm ljótan mér þykkir í því
at vaða um váginn til þín ok væta ögur minn;
skylda ek launa kögursveini þínum
kanginyrði, ef ek kæmumk yfir sundit.”
Hárbarðr kvað:
14. “Hér mun ek standa ok þín heðan bíða;
fannt-a þú mann in harðara at Hrungni dauðan.”
Þórr kvað:
15. “Hins viltu nú geta, er vit Hrungnir deildum,
sá inn stórúðgi jötunn, er ór steini var höfuðit á;
þó lét ek hann falla ok fyrir hníga.
Hvat vanntu þá meðan, Hárbarðr?”
Hárbarðr kvað:
16. “Var ek með Fjölvari fimm vetr alla
í ey þeiri, er Algræn heitir;
vega vér þar knáttum ok val fella,
margs at freista, mans at kosta.”
Þórr kvað:
17. “Hversu snúnuðu yðr konur yðrar?”
Hárbarðr kvað:
18. “Sparkar áttu vér konur, ef oss at spökum yrði;
horskar áttu vér konur, ef oss hollar væri;
þær ór sandi síma undu, ok ór dali djúpum
grund of grófu;
varð ek þeim einn öllum efri at ráðum;
hvílda ek hjá þeim systrum sjau,
ok hafða ek geð þeira allt ok gaman.
Hvat vanntu þá meðan, Þórr?”
Þórr kvað:
19. “Ek drap Þjaza, inn þrúðmóðga jötun,
upp ek varp augum Alvalda sonar
á þann inn heiða himin;
þau eru merki mest minna verka,
þau er allir menn síðan of séa.
Hvat vanntu þá meðan, Hárbarðr?”
Hárbarðr kvað:
20. “Miklar manvélar ek hafða við myrkriður,
þá er ek vélta þær frá verum;
harðan jötun ek hugða Hlébarð vera,
gaf hann mér gambantein, en ek vélta hann ór viti.”
Þórr kvað:
21. “Illum huga launaðir þú þá góðar gjafar.”
Hárbarðr kvað:
22. “Þat hefr eik, er af annarri skefr,
of sik er hverr í slíku.
Hvat vanntu þá meðan Þórr?”
Þórr kvað:
23. “Ek var austr ok jötna barðak
brúðir bölvísar, er til bjargs gengu;
mikil myndi ætt jötna, ef allir lifði
vætr myndi manna undir Miðgarði.
Hvat vanntu þá meðan, Hárbarðr?”
Hárbarðr kvað:
24. “Var ek á Vallandi ok vígum fylgdak,
atta ek jöfrum, en aldri sættak;
Óðinn á jarla, þá er í val falla,
en Þórr á þrælakyn.”
Þórr kvað:
25. “Ójafnt skipta er þú myndir með ásum liði,
ef þú ættir vilgi mikils vald.”
Hárbarðr kvað:
- “Þórr á afl ærit, en ekki hjarta;
af hræðslu ok hugbleyði þér var í hanzka troðit,
ok þóttisk-a þú þá Þórr vera;
hvárki þú þá þorðir fyr hræðslu þinni
hnjósa né físa, svá at Fjalarr heyrði.”
Þórr kvað:
- “Hárbarðr inn ragi, ek mynda þik í hel drepa,
ef ek mætta seilask um sund.”
Hárbarðr kvað:
- “Hvat skyldir um sund seilask, er sakir ro alls engar?
Hvat vanntu þá, Þórr?”
Þórr kvað:
- “Ek var austr ok ána varðak,
þá er mik sóttu þeir Svárangs synir;
grjóti þeir mik börðu, gagni urðu þeir þó lítt fegnir,
þó urðu þeir mik fyrri friðar at biðja.
Hvat vanntu þá meðan, Hárbarðr?”
Hárbarðr kvað:
- “Ek var austr ok við einhverja dæmðak,
lék ek við ina línhvítu ok launþing háðak;
gladdak ina gullbjörtu, gamni mær unði.”
Þórr kvað:
31. “Góð átt þú þér mankynni þar þá.”
Hárbarðr kvað:
32. “Liðs þíns væra ek þá þurfi, Þórr, at ek helda þeiri inni línhvítu mey.”
Þórr kvað:
33. “Ek munda þér þá þat veita, ef ek viðr of kæmumk.”
Hárbarðr kvað:
34. “Ek mynda þér þá trúa, nema þú mik í tryggð véltir.”
Þórr kvað:
35. “Emk-at ek sá hælbítr sem húðskór forn á vár.”
Hárbarðr kvað:
36. “Hvat vanntu þá meðan, Þórr?”
Þórr kvað:
37. “Brúðir berserkja barðak í Hléseyju;
þær höfðu verst unnit, vélta þjóð alla.”
Hárbarðr kvað:
38. “Klæki vanntu þá, Þórr, er þú á konum barðir.”
Þórr kvað:
39. “Vargynjur þat váru, en varla konur, skelldu skip mitt, er ek skorðat hafðak, ægðu mér járnlurki en eltu Þjalfa.
Hvat vanntu meðan, Hárbarðr?”
Hárbarðr kvað:
40. “Ek vark í hernum, er hingat gerðisk
gnæfa gunnfana, geir at rjóða.”
Þórr kvað:
41. “Þess viltu nú geta, er þú fórt oss óljúfan at bjóða.”
Hárbarðr kvað:
42. “Bæta skal þér þat þá munda baugi,
sem jafnendr unnu, þeir er okkr vilja sætta.”
Þórr kvað:
43. “Hvar namtu þessi in hnæfiligu orð,
er ek heyrða aldregi in hnæfiligri?”
Hárbarðr kvað:
44. “Nam ek at mönnum þeim inum aldrænum,
er búa í heimis skógum.”
Þórr kvað:
45. “Þó gefr þú gott nafn dysjum, er þú kallar þær heimis skóga.”
Hárbarðr kvað:
46. “Svá dæmi ek of slíkt far.”
Þórr kvað:
47. “Orðkringi þín mun þér illa koma,
ef ek ræð á vág at vaða;
ulfi hæra hygg ek þik æpa munu,
ef þú hlýtr af hamri högg.”
Hárbarðr kvað:
48. “Sif á hó heima, hans muntu fund vilja,
þann muntu þrek drýgja, þat er þér skyldara.”
Þórr kvað:
49. “Mælir þú at munns ráði, svá at mér skyldi verst þykkja,
halr inn hugblauði, hygg ek, at þú ljúgir.”
Hárbarðr kvað:
50. “Satt hygg ek mik segja;
seinn ertu at för þinni, langt myndir þú nú kominn, Þórr,
ef þú litum færir.”
Þórr kvað:
51. “Hárbarðr inn ragi, heldr hefr þú nú mik dvalðan.”
Hárbarðr kvað:
52. “Ása-þórs hugða ek aldregi mundu glepja féhirði farar.”
Þórr kvað:
53. “Ráð mun ek þér nú ráða;
ró þú hingat bátinum, hættum hætingi,
hittu föður Magna.”
Hárbarðr kvað:
54. “Farðu firr sundi, þér skal fars synja.”
Þórr kvað:
55. “Vísa þú mér nú leiðina, alls þú vill mik eigi um váginn ferja.”
Hárbarðr kvað:
56. Lítit er at synja, langt er at fara;
stund er til stokksins, önnur til steinsins,
haltu svá til vinstra vegsins, unz þú hittir Verland;
þar mun Fjörgyn hitta Þór, son sinn,
ok mun hon kenna hánum áttunga brautir til Óðins landa.”
Þórr kvað:
57. “Mun ek taka þangat í dag?”
Hárbarðr kvað:
58. “Taka við víl ok erfiði, at upprennandi sólu, er ek get þána.”
Þórr kvað:
59. “Skammt mun nú mál okkat, alls þú mér skætingu einni svarar;
launa mun ek þér farsynjun, ef vit finnumk í sinn annat.”
Hárbarðr kvað:
60. “Far þú nú, þars þik hafi allan gramir.”